Kυριε ΑΝΤΙ-Συνταγματολογε, πώς γίνεται υπάλληλος του γραφείου σας να αλλάζει 4 μισθολογικά κλιμάκια σε 10 ημέρες ;

Ο κ.Βενιζέλος με την παρακάτω απόφαση διορίζει το 2010 ως διευθύντρια Α΄με μισθό 2.600 την Κιούρκα Αδαμαντία.

Προφανώς ευχαριστημένος με την απόδοσή της το 2011 της ανανεώνει την σύμβαση.

Μετά τον ανασχηματισμό ο κ. Βενιζέλος γίνεται υπουργός Οικονομικών. Ενθουσιασμένος πια με την υπάλληλο την διορίζει στο νέο υπουργικό του γραφείο τον Ιούλιο με μισθολογικό κλιμάκιο 12.

Χτυπανε τα παιδια σας ρεεε, μαλακες,πεθαμενοι,αποχαυνωμενοι

Τι αλλο πρεπει να γινει πια για να αρχισει να κυλαει λιγο αιμα στις φλεβες σας;


Tι αλλο πρεπει να σας κανουν για να ξυπνησετε απο το ληθαργο που σας εχουν ριξει;


Παρτε μια εικονα απο το Συνταγμα, εκει που θα επρεπε να βρισκοσασταν εσεις και οχι τα παιδια σας.


Γιατι πατωντας πανω στο δικο σας φοβο και την ατολμια εχουν καταδικασει τα παιδια σας και τα παιδια των παιδιων σας.


Και που ξερεις μπορει μεσα σε αυτη τη συγκεντρωση να αναγνωρισεις και το δικο σου παιδι.


Να δινει το παρων σε ενα αγωνα που παντα ησουν ΑΠΩΝ


Απο την σημερινη πορεια των μαθητων στο Συνταγμα. 

Συλλαμβάνω τον εαυτό μου να έχει πλημμυρίσει, όχι από αγανάκτηση, αλλά από άσβεστο μίσος…

Σήμερα ξεπούλησα όσα λίγα χρυσαφικά είχαν οι γονείς μου, μεταξύ αυτών τις δύο (2) βέρες τους…

Ο μισθός μου, με τις μειώσεις, δεν αρκεί να συντηρήσω την οικογένειά μου…

Ο μισθός μου αρκεί να περάσω 2 εβδομάδες…

Ο φοιτητής γιος μου άφησε τις σπουδές του στα Ιωάννινα, επέστρεψε στην Αθήνα και θα πηγαίνει -όποτε μπορούμε- να δίνει κάποιο μάθημα…

Η αγανάκτηση έγινε απόγνωση…

Η σκέψη της αυτοκτονίας περνάει στο μυαλό…

Δυστυχώς, τώρα έχω μίσος, άσβεστο μίσος και θέλω να τους δω -όλους όσους ψηφίζουν την εξόντωση της οικογένειάς μου- μέσα σε ένα φέρετρο και να σας φτύνω!

Σας μισώ, σας μισώ, σας μισώ και...

 φοβάμαι όταν σας συναντήσω, γιατί δεν υπάρχει ελπίδα να συγκρατήσω το μίσος μου, θέλω να σας κάνω κακό, θέλω να εκδικηθώ για την ανέχεια, την οριστική καταστροφή της οικογένειάς μου!

Γ.Δ.

 

http://sibilla-gr-sibilla.blogspot.com/2011/10/blog-post_2683.html

Eσυ προμηθευτηκες σημερα την ...καρτα σου;

η τσαμπα σκουζουν απο το πρωι οι καθε λογης ΔΗΜΟΣΙΟΚΑΦΡΟΙ;

Κανενας δεν ξεχνα...Τιποτα δεν ξεχνιεται

  Δεν μπορει, δεν μπορει καπου θα συναντηθουμε
 Δεν μπορει, δεν μπορει, στην ιδια χωρα ζουμε...

Να ειμαστε καλα να...μας θυμομαστε

Χωρις αποτελεσμα οι μεχρι σημερα προσπαθειες ανανηψης του Ελληνα ασθενη.

Ηδη καποια βασικα λειτουργικα οργανα οπως "αυτοσεβασμος", "αξιοπρεπεια", "περηφανεια" ειναι ηδη νεκρα

Και παρα τις φιλοτιμες προσπαθειες καποιων, ειναι ολοφανερο οτι ο ασθενης δεν "αντιδρα".

Καποιοι συνεχιζουν τις προσπαθειες αναμενοντας καποιο θαυμα,ενω καποιοι αλλοι εχουν πεσει με τα μουτρα στα υπαρχοντα του, σε ενα ανευ προηγουμενου πλιατσικο.Και ειναι αυτοι οι ιδιοι που τον κουραρανε τοσα χρονια και που ποτε δεν του ειπαν την αληθεια.

Σάββατο βράδυ στο κέντρο της πόλης – Οι μπάτσοι δολοφονούν τη νύχτα μας

Μόλις γύρισα από το κέντρο. Μετά από τρεις βδομάδες κατάφερα να βγω για ένα ποτό στο κέντρο της πόλης με το κορίτσι μου. Βρήκαμε φίλους και γνωστούς και για πρώτη φορά δεν συζητήσαμε για την κρίση, για την ανεργία μας, για τα προβλήματα που μας κατατρέχουν. 

Η ώρα ήταν δυόμισι και αποφασίζουμε να πληρώσουμε αυτά που τόσες βδομάδες είχαμε στερηθεί για να νιώσουμε κι εμείς κανονικοί άνθρωποι. Ξαφνικά, κι ενώ ακόμα ήμασταν μέσα στο μαγαζί, τα μάτια μας αρχίζουν να τσούζουν. “Το νιώθεις κι εσύ;”. “Ναι, τι έγινε ρε γαμώτο, ρίξανε δακρυγόνα σαββατιάτικα;”. Βγαίνω έξω να δω τι συμβαίνει. Στα 50 μέτρα μια μολότωφ σιγοκαίγεται και δυο λέπτα μετά μια διμοιρία αρχίζει να τρέχει στη Θεμιστοκλέους. Το μαγαζί ήταν γεμάτο. Σε πέντε λεπτά όλοι ζητούν τον λογαριασμό και προσπαθούν να πληρώσουν. Οι μισοί κλαίνε και μας δίνουν βρεγμένες χαρτοπετσέτες για να αντιμετωπίσουμε τα χημικά.

Σε βλεπω, με ακους;